2 PM at the Glass house

Tytułowa szklarnia o drugiej po południu pozostaje jedynym stałym punktem tej krótkiej opowieści o dwóch chłopcach, których relację poznajemy poprzez spreparowany okaz ważki przypięty do gabloty. Twórcy nie rozstrzygają, czyja to właściwie historia: czy patrzymy oczami jednego z chłopców, czy też wszystko jest snem owada, który dawno przestał żyć. Pytań przybywa szybciej niż odpowiedzi — kim jest ważka i gdzie kończy się wspomnienie, a zaczyna projekcja. Pewne zostaje jedno zdanie wracające niczym refren: jego dłonie są ciepłe.

Ten siedmiominutowy film z 2015 roku powstał jako praca dyplomowa na wydziale animacji tokijskiej uczelni artystycznej i jest pomysłem w pełni autorskim, bez literackiego pierwowzoru. Zrealizowano go techniką rotoskopii, która nadaje ruchom niepokojącą płynność, a warstwa muzyczna niesie tu więcej treści niż dialogi. To propozycja dla widzów ceniących animację eksperymentalną, gotowych obejrzeć rzecz kilka razy i samodzielnie poskładać jej sens.