Theatre of Darkness: Yamishibai 4

Zmierzch, pusty plac zabaw i mężczyzna w żółtej masce, który rozkłada drewnianą skrzynkę z planszami — tak zaczyna się każdy odcinek czwartej odsłony Yami Shibai. Narrator opowiada zebranym dzieciom krótką historię wyjętą z japońskich miejskich legend i przesądów: raz jest to yōkai zwabiony nieostrożnym słowem, raz duch w mieszkaniu, którego nikt nie chce wynajmować, innym razem rytuał, którego nie wolno przerwać. Historie rzadko kończą się ocaleniem bohatera — puenta pada w ostatnich sekundach i zostawia widza z niepokojem.

Sezon liczy trzynaście pięciominutowych odcinków, więc to antologia do oglądania po kawałku. Odpowiada za niego studio ILCA, premiera przypadła na zimę 2017 roku, a scenariusze powstały bez pierwowzoru. Oprawa naśladuje papierowy teatrzyk kamishibai: ledwie poruszające się plansze i technika bliska stop-motion zamiast klasycznej animacji. Groza budowana jest ciszą i nagłym cięciem, dla widzów ceniących japoński folklor bardziej niż widowiskowe potwory.