Domo-kun

Domo pojawia się bez wyjaśnienia: wykluwa się z jaja i szybko odkrywa, że niemal wszystko wokół jest dla niego nowe. Brązowy stworek o wielkich zębach zaprzyjaźnia się ze zwierzętami, a schronienie znajduje w norze Usajii, wiekowego królika o znacznie spokojniejszym usposobieniu. Różnica charakterów tworzy komedię, bo entuzjazm Domo potrafi zmienić zwyczajny przedmiot, domowe zajęcie albo pogodową niespodziankę w małą katastrofę.

Jednominutowe odcinki studia dwarf opierają się na animacji poklatkowej i prostych sytuacjach obserwowanych z perspektywy bohatera, który dopiero uczy się reguł codzienności. Seria liczy co najmniej 37 telewizyjnych segmentów tworzonych na przestrzeni lat i jest związana z krótkim formatem „Domo TV”. Domo, znany jako maskotka japońskiego nadawcy NHK, nie potrzebuje rozbudowanej fabuły: jego ekspresyjna sylwetka, impulsywne reakcje i przyjaźń z mieszkańcami nory wystarczają, by każda drobna przygoda miała własną puentę.