Kappo

Tytułowe kappo oznacza po japońsku zamaszysty, pewny siebie krok. Na ekranie nie widać całych postaci, lecz wyłącznie kobiece nogi w butach na wysokim obcasie, które kroczą, suną i przepływają przez kadr. To pierwsza odsłona charakterystycznej metody Yoriko Mizushiri: zamiast opowiadać historię, autorka skupia się na jednym fragmencie ciała i wybiera z całego repertuaru jego ruchów te, które u widza mają wywołać niemal fizyczne łaskotanie.

Czterominutowa etiuda powstała jako praca dyplomowa Mizushiri na czteroletnich studiach uniwersytetu artystycznego Joshibi i zdobyła nagrodę, dzięki której weszła do zbiorów uczelnianego muzeum. W 2010 roku autorka udostępniła film na swoim kanale; wypracowany tu dotykowy styl rozwinęła później w takich krótkich metrażach jak Futon czy nagradzane w Cannes i Berlinie Fuan na Karada i Futsuu no Seikatsu.