Concrete Revolutio: THE LAST SONG

Akcja toczy się w alternatywnej Japonii dwie dekady po wojnie, w epoce nazwanej wiekiem bogów, gdzie jednocześnie istnieją wszyscy nadludzie, jakich wymyśliła popkultura: tytani z kosmosu, duchy i yokai z dawnych wieków, cyborgi z laboratoriów. Jedni obnoszą się ze swoimi mocami i zbierają oklaski, inni ukrywają tożsamość. Rząd powołał przy resorcie zdrowia Biuro Nadludzi, które ma ich odnajdywać, nadzorować i chronić; pracują w nim Jirou Hitoyoshi, Kikko Hoshino i Emi Kino. THE LAST SONG domyka tę historię, a pytanie, komu właściwie służą nadludzie, przestaje być teoretyczne.

Jedenaście odcinków studia bones, wiosna 2016 roku, druga i zamykająca połowa autorskiego scenariusza. Opowieść nie trzyma się chronologii: kolejne epizody przeskakują między różnymi momentami wymyślonej historii, a widz sam składa całość. Jaskrawa, inspirowana estetyką tokusatsu oprawa maskuje tu opowieść o polityce, lojalności i cenie porządku. Wymagająca pozycja dla widzów po pierwszym sezonie.