Human Zoo

Ningen Doubutsuen, czyli ludzki ogród zoologiczny, to zaledwie dwuminutowa etiuda zbudowana na kanwie wiersza Shuntarou Tanikawy. Zamiast bohaterów, zawiązania akcji i świata przedstawionego widz dostaje plastyczną wariację na temat literackiego pierwowzoru, w której tytułowa metafora niesie cały ciężar wypowiedzi. Krótka forma została doceniona bardzo szybko: przyniosła Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w Annecy w 1963 roku, brązowe wyróżnienie za animację na weneckim Biennale w tym samym roku oraz Nagrodę imienia Noburou Oofujiego w 1965 roku.

Mowa o samodzielnym filmie z 1962 roku, którego materiałem źródłowym jest utwór poetycki, nie manga ani powieść, i który nie mieści się w żadnym typowym gatunku katalogowym. Dwie minuty to skala eksperymentu, a nie opowieści, więc oglądanie przypomina raczej obcowanie z ruchomą grafiką niż z filmem fabularnym. Pozycja dla osób zainteresowanych historią japońskiej animacji autorskiej i wczesnymi próbami przenoszenia poezji na ekran.