Magical Emi: Semishigure

Semishigure rozpoczyna się już po wydarzeniach głównej serii. Starsza Mai Kazuki przegląda rodzinny album, a fotografie przenoszą ją do upalnego lata 1985 roku. Retrospekcja mieści się w czasie telewizyjnej historii, lecz zamiast budować kolejną przygodę sceniczną skupia się na drobnych zdarzeniach: ospałym rytmie domu, rozmowach bliskich i zwykłych kłopotach potęgowanych przez ciężkie powietrze. Nieustanny chór cykad działa jak naturalna ścieżka dźwiękowa i podkreśla wrażenie, że wszyscy bohaterowie na moment utknęli w popołudniowym bezruchu.

OVA świadomie odsuwa na bok widowiskowe sztuczki Magical Emi. Najważniejsza staje się Mai — dziewczynka, która marzy o prawdziwym kunszcie iluzjonistki i obserwuje dorosłych bez pełnego rozumienia ich trosk. Dopiero deszcz przełamuje letnie odrętwienie, a powrót do teraźniejszości nadaje wspomnieniu melancholijny sens. Album nie tylko przechowuje przeszłość, lecz uświadamia bohaterce, jak bezpowrotnie zmieniły się znane miejsca i ludzie. Końcowy błysk w lustrze delikatnie przypomina o dawnej magii, nie odbierając historii jej codziennego tonu. Studio Pierrot stworzyło dzięki temu samodzielną, spokojną kontynuację, w której dorastanie i pamięć są ważniejsze od przemiany w idolkę.