Miss Hokusai

Edo roku 1814, jedno z najludniejszych miast ówczesnego świata. W zagraconej pracowni tworzy pięćdziesięcioparoletni Tetsuzō — malarz przyjmujący zlecenia z całego kraju, cięty w języku, obojętny na pieniądze, zdolny namalować Bodhidharmę na płachcie wielkości placu i parę wróbli na ziarnku ryżu. Jego trzecia córka, dwudziestotrzyletnia O-Ei, odziedziczyła po ojcu talent i upór; nierzadko maluje za niego, nie podpisując prac własnym nazwiskiem. Świat pozna Tetsuzō jako Katsushikę Hokusaia, o niej zapomni niemal zupełnie.

Dziewięćdziesięciominutowy film Production I.G z wiosny 2015 roku, oparty na mandze Hinako Sugiury. Zamiast ciągłej fabuły dostajemy szereg epizodów z życia pracowni i miasta: spotkania z innymi malarzami, wyprawy do dzielnicy rozrywki, wątek niewidomej młodszej siostry bohaterki i sceny, w których namalowany obraz zaczyna żyć własnym życiem. Rzecz dla widzów ceniących historyczny dramat obyczajowy i opowieści o cenie, jaką płaci się za sztukę.