Night on the Galactic Railroad

Giovanni, samotny chłopiec z miasteczka na wzgórzu, po lekcjach dorabia w drukarni i opiekuje się chorą matką. W wieczór Święta Galaktyki wyrusza po mleko i zamiast wrócić do domu trafia na peron nieistniejącej kolei. Do parowego pociągu pędzącego przez Drogę Mleczną wsiada razem z Campanellą, jedynym kolegą, który nigdy mu nie dokuczał. Kolejne stacje w gwiazdozbiorach przynoszą wykopalisko pełne kości i pasażerów znikających bez wyjaśnień. Mieszkańcy tego świata mają postać kotów, a granica między jawą a zaświatami zaciera się z każdym rokiem świetlnym.

Pełnometrażowy film z 1985 roku trwa niespełna dwie godziny i wyszedł ze studia Group TAC. Podstawą scenariusza jest opowiadanie Kenjiego Miyazawy, klasyka literatury dziecięcej. Mieszają się tu dramat, fantastyka i zagadka, a astronomia oraz symbolika religijna budują nastrój bliższy poematowi niż przygodzie. Tempo jest medytacyjne, historia rozwija się obrazami zamiast wyjaśnień, więc seans wynagrodzi widza cierpliwego.