Oseam

Gil-son ma pięć lat, jest nieznośnym urwisem i razem ze swoją niewidomą siostrą Gam-i trafia pod opiekę życzliwego mnicha z odludnej świątyni w górach Seorak. Chłopiec traktuje klasztorne wzgórza jak własne podwórko: rozmawia z chmurami, ptakami i kwiatami, zaprzyjaźnia się z każdym napotkanym stworzeniem i wciąga siostrę w kolejne wyprawy. Ta pogodna codzienność dwojga osieroconych dzieci ma jednak drugie dno, a wszystko zmienia dzień, w którym zaczyna padać śnieg.

Pełnometrażowy film z 2003 roku trwa siedemdziesiąt siedem minut i powstał na podstawie koreańskiej baśni autorstwa Jeong Chae-bonga. Łączy przygodę z wyraźnie dramatycznym rysem: pojawiają się tu wątki sieroctwa, niepełnosprawności i dorastania w cieniu straty, a baśniowo-mitologiczna otoczka nie łagodzi zakończenia. Spokojne tempo i nacisk na obraz zamiast na dialog czynią z tego pozycję dla widzów gotowych na refleksyjne kino animowane, także dla starszych dzieci.