Saiyuuki: Son Gokuu Monogatari

Mnich Xuanzang wyrusza na zachód, do Indii, po święte pisma mahajany. Po drodze uwalnia Sun Wukonga, uwięzionego w wielkiej skale przez Guanyin za nadmiar swawoli, i małpi rozrabiaka zostaje jego uczniem. Wspólnie karcą świńskiego potwora napastującego dziewczynę, ten zaś przyjmuje imię Zhu Bajie, a do kompanii dołącza jeszcze kappa nazwany Sha Wujing. Wędrówka kończy się przy pagodzie na ośnieżonej świętej górze, gdzie przechowywane są sutry, a Budda obiecuje przesłać je smoczym wozem.

Ośmiominutowa, czarno-biała animacja z 1926 roku, czyli pozycja niemal archeologiczna: jedna z bardzo wczesnych japońskich prób sięgnięcia po klasyczną „Wędrówkę na Zachód”. Konwencja jest przygodowa i baśniowa, z mitologicznym tłem oraz zwierzęcymi bohaterami, a cała rozległa fabuła pierwowzoru została sprowadzona do ciągu błyskawicznych scenek. Tytuł raczej dla osób zainteresowanych historią animacji i losami adaptacji chińskiego klasyka niż dla widza szukającego rozbudowanej opowieści.