Shashinkan

Tytułowy Shashinkan to niewielki zakład fotograficzny na szczycie wzgórza, prowadzony jeszcze przed drugą wojną światową. Pewnego dnia przychodzi do niego młode małżeństwo; żona jest tak nieśmiała, że nie potrafi podnieść wzroku, więc właściciel ucieka się do najrozmaitszych sztuczek, byle wywołać u niej uśmiech. Rok później para wraca z córeczką, równie naburmuszoną jak kiedyś matka. Tak zaczyna się znajomość fotografa i dziewczynki, ciągnąca się przez dziesięciolecia i znaczona zdjęciami z tego samego wnętrza.

To siedemnastominutowa etiuda przygotowana przez Studio Colorido, pokazana jesienią 2013 roku i oparta na oryginalnym pomyśle, a nie na mandze czy powieści. Opowieść prowadzona jest wyłącznie obrazem — nie pada w niej ani jedno słowo, a ciężar emocji biorą na siebie gesty, mimika i upływ czasu widoczny w kadrach. Dramat rozpisany na kilka dekad zamyka się w formie tak oszczędnej, że bliżej jej do animowanego albumu rodzinnego. Rzecz dla ceniących kameralne, nostalgiczne kino.