Tatamp

Mirai Mizue kontynuuje tu swoje próby zestrajania muzyki z ruchem. Posługuje się przy tym własną metodą, którą nazywa cell animation – nie należy jej mylić z animacją na celuloidzie, bo rysunki powstają ręcznie na papierze, są kolorowane, a następnie skanowane i montowane na komputerze. Nazwa bierze się stąd, że rysowane przez niego stworzenia przypominają ameby i inne drobne organizmy, jakie można zobaczyć pod mikroskopem.

Materiałowi z 2011 roku przypisano formę filmu: to jedna, sześciominutowa całość, zaliczana do gatunku muzycznego. Punktem wyjścia jest oryginalny pomysł, bez pierwowzoru w innym medium, a zamiast nazwanych bohaterów prowadzą go właśnie owe rysowane stworzenia, oglądane w rytm ścieżki dźwiękowej.