THUNDER

THUNDER nie opowiada historii w klasycznym rozumieniu — buduje ją z obrazów. Kobieca twarz raz znika za parą dłoni, raz spomiędzy nich się wyłania. Migoczą światła. Kadr błądzi po pustym budynku pełnym ciemnych korytarzy. Wzory kreślone w powietrzu źródłem światła utrwala długi czas naświetlania, dzięki czemu smugi zostają na taśmie niczym rysunek. Całość obywa się bez jednego słowa dialogu.

Pięciominutowa etiuda z 1982 roku, zrealizowana według oryginalnego pomysłu i wymykająca się gatunkowym szufladkom. Rytm nadają jej montaż, kontrast świateł i technika zdjęć, a nie bohaterowie czy fabuła — stąd bliskie skojarzenia z nurtem denpa i z kinem eksperymentalnym. Brak dialogów sprawia, że język nie stanowi żadnej bariery. Propozycja dla widzów szukających krótkich, abstrakcyjnych form i gotowych oglądać obraz jako kompozycję światła i ruchu.