Yoru no Hi

„Yoru no Hi” to seria nocnych obrazów pozbawionych fabuły w tradycyjnym sensie: dachy pogrążonego w ciemności miasta, para przechodząca pod samotną latarnią na pustej, nieoświetlonej ulicy, wreszcie starzec kołyszący się w skrzypiącym fotelu w kącie pokoju, do którego wpada jedynie blask księżyca albo tej samej ulicznej latarni. Kolejne kadry łączy nie akcja, lecz nastrój — czujność, samotność i poczucie, że w mroku coś trwa tuż obok patrzącego.

Jest to pojedyncza, czterominutowa etiuda ONA z 2005 roku, utrzymana w czerni i bieli i konsekwentnie pozbawiona dialogów. Cały ciężar spoczywa więc na obrazie, montażu i warstwie dźwiękowej, a psychologiczna klasyfikacja odnosi się tu do budowania niepokoju, nie do zwrotów akcji. To rzecz dla widzów ciekawych krótkich form eksperymentalnych i gotowych obejrzeć animację, która niczego nie tłumaczy słowami.