Yukidoke

Chłopiec natrafia na zwłoki psa i to spotkanie zostaje z nim na długo. Zamiast odrazy pojawia się fascynacja: dziecko zaczyna myśleć o tym, jak zbudowane są żywe ciała i co dzieje się z materią po śmierci. Ciekawość szybko przeradza się w lęk, kolejne fobie narastają, aż najzwyklejsze rzeczy – ludzie, zwierzęta, przedmioty codziennego użytku – zaczynają wydawać mu się groteskowe i obce. Yukidoke prowadzi tę przemianę bez jednego słowa dialogu.

Jest to bardzo krótka forma kinowa: pojedynczy, siedmiominutowy film oparty na oryginalnym pomyśle, wydany w 2004 roku. Rezygnacja z koloru i z mówionego słowa nie jest ozdobnikiem, lecz podstawowym narzędziem – napięcie budują rytm montażu oraz deformacja świata oglądanego oczami bohatera. Gatunkowo to horror psychologiczny, bliższy niepokojącej etiudzie niż strasznemu widowisku. Tytuł łączy się z filmem Nisou no Kuzu, a najlepiej odnajdą się w nim widzowie ceniący autorską, eksperymentalną animację krótkometrażową.